“வாழவும், பிறரையும் வாழ விடவும்” என்பது ஜகத்குரு ராமானந்தாசார்ய நரேந்திராசார்யஜியின் அடிப்படை செய்தியாகும். அவரின் கருத்துப்படி, மனித உடல் என்பது மோட்சத்தை அடைவதற்காக அளிக்கப்பட்ட ஒரு புனிதமான வாகனமாகும். “நான் உடல் அல்ல; நான் ஆன்மா” என்ற உண்மையை உணர்ந்து, உடலின் அறியாமைச் சங்கிலிகளிலிருந்து விடுபட்டு வாழ்வதே மோட்சம். இதுவே வாழ்க்கையின் உண்மையான சாரம் என்று அவர் போதிக்கிறார்.

மனித உடல் அறிவு (ஞானம்), விஞ்ஞானம் மற்றும் அறியாமை ஆகியவற்றை உணர்வதற்கு தனித்துவமாகத் தகுதியுடையதாக உள்ளது; ஏனெனில் பிரபஞ்சம் முழுவதையும் வியாபித்துள்ள பரமாத்மா இந்த உடலிலேயே நிலைத்திருக்கிறார். ஆகவே ஒவ்வொருவரும் அந்த தெய்வீக இருப்பை தன்னுள் அனுபவிக்க முயற்சிக்க வேண்டும்.

ஒவ்வொரு மனிதரும் “அஹம் பிரஹ்மாஸ்மி – நான் பிரம்மம்” என்ற வேதத்தின் மகத்தான உண்மையை உள்ளார்ந்த உணர்வாக அடைய வேண்டும். அவருடைய அனைத்து உரைகளின் மையக் கருத்தும் இதுவே: மனிதன் பிறந்த பின் தனது உண்மையான சுயத்தை (ஸ்வ-ஸ்வரூபம்) எவ்வாறு உணர்ந்து, அந்த உணர்விற்கு ஏற்ப தன் வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொள்ளலாம் என்பதாகும்.